Australian Cattle Dog ervaringen… wat kan je verwachten?

De Australische Veedrijver is een hond waarbij je echt wel moet weten waar je aan begint. Met andere woorden, de hond is niet geschikt voor mensen met weinig ervaring in de hondenwereld.

De viervoeter heeft een strakke opvoeding nodig en alleen als je dat doet, kun je enorm genieten van het temperamentvolle karakter en het prachtige uiterlijk van de Australian Cattle Dog.

In dit artikel bespreken we graag wat je kan verwachten met een dergelijke hond en wat de ervaringen zijn van mensen die de hond hebben.

Hieronder kan je je inschrijven voor onze Australian Cattle Dog nieuwsbrief. Daarin delen we de handigste tips, interessante artikelen en soms ook kortingsacties.

We zouden het heel erg leuk vinden als je je inschrijft. Als bedankje sturen we je direct een PDF met 52 geniale tips voor jouw Australian Cattle Dog!

Omdat de hond oorspronkelijk werd gefokt om vee te drijven – daarom ook ‘Cattle Dog’ – is de hond uitermate geschikt om te leven en mee te werken op de boerderij.

Dat je zo’n dier niet in een klein appartementje moet nemen, moge duidelijk zijn. Bij een gezin met veel kinderen met een huis met een grote tuin die ook nog eens liefhebbers zijn van fietsen en wandelen, daar kan de hond ook wel echt gelukkig worden.

Laten we wat meer vertellen over de Australische Veedrijver. Het gaat hier om een hele geharde werkhond met een gespierd lijf dat niet klein te krijgen is.

Met een dergelijk lijf is het makkelijk voor de hond om over het baasje heen te lopen (letterlijk en figuurlijk). Naast een goede opvoeding is het dus ook goed om de viervoeter altijd in beweging te houden, zodat hij zijn energie kwijt kan en gelukkig blijft.

Een van de meest genoemde redenen waarom mensen gaan voor de Australian Cattle Dog is natuurlijk het feit dat de hond komt in hele mooie (combinaties van) kleuren.

Neem bijvoorbeeld de zwarte tan kleur, waarbij er een witte wolk over de zwarte vacht ligt. Dat is echt heel prachtig en wordt over het algemeen ‘blauw of grijs’ genoemd.

Liefhebbers smelten helemaal van die kleuren patronen. Je zult vast veel bekijks hebben als je gaat wandelen met je hond.

Let op: Alles wat je wilt weten over jouw Australian Cattle Dog wordt ook uitgebreid behandeld in Australian Cattle Dog Handboek. Je kan het handboek bekijken via deze link.

Om je verwachtingspatroon een beetje bij te stellen, is het goed om de geschiedenis van deze hond te vertellen.

Alleen als je de keuzes van de fokkers bestudeert, zul je de hond helemaal kunnen begrijpen, aangezien die keuzes tot op de dag van vandaag invloed hebben op het ras.

We beginnen met het verhaal in de toen nog Australische kolonie van de 19e eeuw.

Sommige mensen verwarren de Australische Veedrijver met de Australische Herder. Hoewel het begrijpelijk is, zijn de verschillen groot.

De laatstgenoemde is namelijk helemaal geen Australische hond, maar werd gefokt aan de westkust van Amerika. Onze Australian Cattle Dog is een weer heel ander ras en uiteraard behoeft het geen uitleg dat deze hond oorspronkelijk wel is ontstaan in Australië.

Europese boeren trokken in die tijd massaal naar andere delen van de wereld – de VS, Canada, Nieuw-Zeeland en ook Australië. De boeren begonnen in Australië grote kuddes dieren te houden die op uitgestrekte ranches leefden.

De ‘cowboys’ gebruikten eerst de Europese Collies om ook de runderen te drijven, maar zagen al gauw dat die herdershonden uit Groot-Brittannië dat niveau niet aankonden. En dus moesten ze op zoek naar gehardere honden.

Fokkers gingen aan de slag met de honden die ze mee hadden genomen uit Europa, de verschillende Collies en Kelpies. Ze kruisten die met de wat sterkere Bull Terriërs en Dalmatiërs die ze voorhanden hadden.

Ook was daar in Australië de wilde hond, de Dingo, die al duizenden jaren afgezonderd in Australië leefde. Deze hond gaf de Cattle Dog een extra intens karakter wat vandaag de dag nog steeds te voelen is.

De Dingo gaf de hond ook de mogelijkheid om tegen de hitte van de ‘outback’ te kunnen.

Omdat de hond ook erg beschermend is en vaak één bepaalde persoon in het gezin uitkiest als zijn baasje, kan het voorkomen dat hij erg tekeergaat als er iemand aan de deur is of als iemand te dicht bij het baasje komt.

Het is voor de hond moeilijk om met vreemden om te gaan en hij moet lang wennen voordat hij nieuwe mensen leert kennen. Ook hier geldt weer dat een vroege socialisatie – al van pups af aan – wonderen kan doen.

Misschien weet je dit al, maar de Australian Cattle Dog wordt ook wel Queensland Heeler, Blue Heeler of Red Heeler genoemd. Die term ‘Heeler’ kreeg de hond vanwege het feit dat het dier de runderen in hun hielen beet als ze de verkeerde kant op liepen.

Bij het drijven van vee bezeerde de hond zich ook wel eens, maar het dier blijft met zijn temperamentvolle karakter altijd doorgaan en geeft niet op.

De Australian Cattle Dog was tegen de eeuwwisseling van de 19e en 20e eeuw dermate ingeburgerd in Australië, dat het dier landelijke erkenning kreeg. Ook in Amerika werd de hond zo rond de Tweede Wereldoorlog geïmporteerd.

In 1980 erkende de Amerikaanse Kennel Club de hond, waardoor het dier internationaal nog bekender en beroemder werd. Steeds minder werd de hond een boerderijhond en steeds vaker gehouden in huishoudens.

Verreweg de meeste eigenaren van een Australian Cattle Dog zijn erg tevreden met hun hond en geven de hond een goed cijfer. Dat betekent echter niet dat er niet veel uitdagingen zijn bij een dergelijke hond.

We nemen een kleine greep uit de reacties die eigenaren geven over hun Veedrijver: er worden zowel positieve als negatieve kanten belicht.

De hond uit het eiland ‘down under’ is een rashond die erg gehard is en goed kan werken. Hij zal echt alles doen om zijn baasje te behagen en hij zal hard werken.

Als hij niet in een omgeving is waar hij kan werken, dan kan de hond soms iets te energiek en enthousiast zijn. Eigenaren zeggen dat het soms een uitdaging is om de hond bezig te houden.

Toch helpen hondenspeeltjes, -balletjes en bijvoorbeeld puzzels om de hond mentaal en fysiek te blijven stimuleren.

Tegelijkertijd, kan de hond ook best wel een temperament hebben waar je ‘u’ tegen zegt. Het dier kan misbruik maken van een te zwak baasje en kan dominant worden.

Dat uit zich bijvoorbeeld tijdens het uitlaten, zoals het trekken aan het baasje. Maar ook kunnen ze op een bepaald moment besluiten om een commando niet op te volgen.

Eigenaren van de hond zeggen dan ook dat het verstandig is om de hond goed op te voeden van jongs af aan.

Sommige eigenaren van de Australian Cattle Dog vinden het bijzonder vervelend dat ze de hond maar moeilijk thuis kunnen laten. Er zijn best wel wat mensen die op die manier ‘struggelen’ met de hond.

Toch zien andere eigenaren wel de oplossing en dat is veel bewegen met de Australische Veedrijver voordat je het huis uitgaat, dan is de viervoeter moe en veel rustiger wanneer je weggaat.

Wil je álles leren over jouw Australian Cattle Dog? Bekijk dan ook het Australian Cattle Dog Handboek eens. In dit boek van 100+ pagina’s ontdek je namelijk alles over deze geweldige hond.

Klik hier om het boek te bekijken →

Voordat we conclusies trekken zijn er nog twee dingen waar we het over moeten hebben. Allereerst wil je natuurlijk graag weten hoe het gezondheidspatroon zich voltrekt – moet je vaak naar de dierenarts?

En ten tweede, hoe lang blijft de hond nu eigenlijk bij je tot in je gelukkige ouderdom?

De Australian Cattle Dog is een bijzonder gezonde hond, “extreem gezond”, wordt hij zelfs genoemd. Dat komt natuurlijk door het feit dat het dier ontstaan is uit verschillende rashonden én ook nog de genen draagt van een wilde hond.

Wel kan de hond last krijgen van zijn ogen, gehoor en gewrichten. Problemen met de wervelkolom komen ook wel voor.

We raden je toch aan om met de hond eens in het jaar naar de dierenarts te gaan.

Gemiddeld wordt de hond ergens tussen de 13 en 15 jaar en dat is bijzonder veel voor een middelgrote hond. Dat haalt de hond natuurlijk alleen als je hem veel laat bewegen en niet te veel, maar wel eiwitrijk voedsel geeft.

Een te dikke hond wordt nooit heel oud en dat geldt helaas ook voor de Australian Cattle Dog. Als ze te dik zijn, worden ze ook lui en gaan ze minder bewegen met alle gevolgen van dien.

Hopelijk hebben we in dit artikel een beeld kunnen schetsen van de voor- en nadelen van de Australian Cattle Dog. We wilden niet te negatief zijn, want dat doet de rashond uit ‘down under’ te kort, maar we wilden ook wel eerlijk zijn over de uitdagingen en problemen die deze hond heeft.

Dat gezegd hebbende zullen we volmondig ‘ja’ zeggen als ons wordt gevraagd of we deze hond zouden aanbevelen.

Bekijk dan het Australian Cattle Dog Handboek eens. In dit e-book met meer dan 100 pagina’s leer je alles over deze hond.

Zo gaat het onder andere over de aanschaf, raskenmerken, gezondheid, verzorging en gedragstraining. En je krijgt tijdelijk ook nog eens 4 gratis bonus boeken!

Klik hier om het boek te bekijken →